Jahjai a.s.

Jahjai a.s.

Pejgamberi Jahja a.s. nuk u martua asnjëherë.

Gjithë jetën ia kushtoi adhurimit e rrugës së Zotit.

Gjithë kohën e kaloi duke u mësuar njerëzve besimin e adhurimin.

Jeta e tij kaloi sa në Palestinë, në Siri dhe në Jordani, duke ftuar pa pushim njerëzit të adhuronin Zotin e vetëm, të hiqnin dorë nga besimet pa themel e të përgatiteshin për Ditën e Gjykimit.

Luginat e Palestinës jehonin me zërin e tij, malet e Sirisë gjenin jetë me frymën e tij që kumbonte shpalljen.

Majat e Jordanisë përcillnin ftesën e tij drejt shkretëtirave paanë.

Jahjai a.s. e braktisi qytetin dhe nisi të jetonte një jetë prej eremiti nëpër male e shkretëtira.

Mbi trup mbante rroba të leshta.

Ushqimi i tij ishin gjethet e barishtet që gjente përreth,

etjen e shuante me ujin e lumit.

Thërriste pa pushim njerëzit t’i afroheshin Zotit, se dita kur do dëshmohej gjithçka nuk do ishte aspak e largët.

I ftonte ata të pendoheshin për mëkatet e të ruheshin prej tyre, sepse kjo ishte rruga e drejtë.

Zëri i tij jehonte, gjithë ata që e dëgjuan thirrjen e tij, vrapuan ta dëgjonin nga afër fjalën e tij.

Moria e njerëzve që vinte ta dëgjonin ishte aq e madhe, sa ai u vendos në brigjet e lumit Jordan.

Vendi ishte Magtash. Ai vend ku Jahjai i ftonte njerëzit të pastroheshin prej mëkateve, lumi i Jordanit.

Pasi lante me ujin e lumit trupin e njerëzve që vinin të pendoheshin.

Pejgamberi Jahja a.s. i këshillonte ata të pastronin edhe shpirtin me lot e me përkushtim. Me mijëra njerëz që vinin nga Jerusalemi, Eriha, Siria e nga anë e anës, u pastruan me duart e lumturuara të Jahjait a.s., e mbushën shpirtin me fjalët e tij.

Edhe malet, edhe shushurima e lumit e ruajtën si një legjendë historinë e Jahjait.

Dashuria e paanë e Jahjait kishte bërë fronin e vet në zemrat e gjithë njerëzve.

Sapo i dëgjonin zërin, njerëzit vraponin t’i përgjigjeshin ftesës së tij.

Ndonjëherë Jahjai flinte i uritur, pasi ua kishte dhënë gjithë ushqimin e vet kafshëve që i rrinin afër, por kjo nuk ishte aspak e rëndësishme për të, sepse urinë shpirtërore e shuante me adhurim, falje e lutje, ndaj urinë fizike as që e ndiente ndopak.

Net të tëra nuk flinte fare, por e kalonte gjithë kohën duke përmendur dashurinë e tij më të zjarrtë, për Zotin, e duke i shprehur Atij adhurimet pa fund mes lotëve, përkujtimit e falënderimit.

Sinqeriteti e dashuria që shprehnin fjalët e tij ndërsa u shpjegonte fenë njerëzve, ishin aq prekëse, aq të dëlira, sa menjëherë atyre u zbutej zemra e u rridhnin lot.

Fjalët e tij të sinqerta ishin një thirrje e shpirtit të tij plot dashuri.

Dr. Musli Vërbani

“365 tregime për fëmijën tuaj brenda 12 muajve të vitit”

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni /  Ndryshoje )

Po lidhet me %s