Suhejbi r.a.

–

Suhejbi ishte një djalë i mirë, bujar dhe fisnik.

Një ditë ushtria bizantine shkon dhe e zë rob në shtëpinë e tij.

Pasi që e zë rob, ai rritet si skllav, por pasi që rritet ikë dhe shkon në Mekë.

Në Mekë filloi të merrej me tregti.

Duke u marrë me tregti pasurohet shumë.

Një ditë, derisa kthehej nga tregtia, dëgjon se Muhamedi, i biri i Abdullahut, është dërguar Pejgamber dhe ka filluar t’i thërras njerëzit në besimin e të vetmit Zot.

Prej të parëve që e kanë pranuar Islamin është edhe Suhejbi.

Për shkak të Islamit është maltretuar shumë.

Muslimanët migrojnë në Medinë, e edhe Suhejbi vendos të migrojë.

Kur e merr rrugën e migrimit, i shkojnë pas mekasit dhe e arrijnë atë në periferi të Mekës.

Ai përgatit shigjetën dhe u thotë:

– Asnjë nuk mund të më afrohet derisa të më harxhohen të gjitha shigjetat, e pastaj e kam shpatën dhe nuk do të dorëzohem derisa të më punojë dora.

Njëri prej mekasve i thotë:

– Ti ke ardhur në Mekë pa pasuri, ndërsa sot je prej më të pasurve.

Suhejbi i thotë:

– Po sikur t’ju lë tërë pasurinë time, a do të ma lironit rrugën?

– Po – i përgjigjen.

Suhejbit nuk iu dhimbs pasuria, u tregoi atyre ku e kishte pasurinë dhe ata shkuan, e morën pasurinë e tij dhe e lirojnë.

Kishte mallëngjim që sa më shpejtë të takohej me të Dërguarin e Allahut.

Ecte me të shpejtë, lodhej e nuk pushonte derisa e pa të Dërguarin e Allahut.

Kur i Dërguari i Allahut s.a.v.s. i thotë Suhejbit:

– O Ebu Jahja, triumfoi pasuria jote.

Fytyra e Suhejbit shkëlqeu dhe ai tha:

– Për Allahun ty nuk të ka treguar askush pos Xhibrilit.

Xhibrili e kishte zbritur ajetin kur’anor, shkak i të cilit ishte rasti i Suhejbit:

“Ka njerëz që flijojnë veten për të fituar kënaqësinë e Allahut,

Allahu është shumë mirënjohës ndaj robërve të Vet.”
–

Dr. Musli Vërbani

“365 tregime për fëmijën tuaj brenda 12 muajve të vitit”