Banorët e Sebeit

Ka qenë një vend i quajtur Sebe.

Mbi atë vend buronte ujë.

Uji tubohej në mes dy kodrave.

Banorët e ngritën një pendë.

Pastaj ujin e tubuar e shfrytëzonin për pije dhe ujitje të pemëve dhe perimeve.

Pemët dhe perimet ishin aq shumë të mira saqë nuk mund të përshkruhen.

Kur rriteshin pemët dhe perimet, atyre nuk u binte asnjë krimb, asnjë mushkonjë, asnjë mizë, asgjë që t’i dëmtonte.

Në livadhe nuk kishte asnjë akrep dhe asnjë gjarpër.

Gruaja e merrte torbën e vendoste mbi kokë dhe ecte, duke ecur pema i binte në të pa u lodhur fare.

Zoti i Lartmadhëruar thotë:

“Populli Sebe pati një begati në vendbanimin e vet: Kishin nga të dy anët kopshte, nga ana e djathtë (e luginës) dhe nga ana e majtë. (U thamë) Hani nga begatitë e Zotit tuaj dhe falënderojuni Atij. Qytet i mirë dhe Zot mëkatfalës.”

Po ata i kthyen shpinën Allahut.

E Ne e lëshuam kundër tyre rrjedhën e pendës dhe

dy kopshtet e tyre i shndërruam në dy kopshte me fruta të thatë, drunj të thatë dhe diçka pak bari të egër.

Atë dënim ua dhamë atyre për shkak se nuk besuan,

e Ne nuk dënojmë, përveç mohuesit.

Zoti i Lartmadhëruar nuk ka kërkuar asgjë prej tyre vetëm se falënderimin.

Mirëpo ai popull ushqehej dhe nuk e falënderonte Zotin,

por ia kthyen shpinën Zotit.

Për këtë arsye, Zoti dërgoi një shi rrebesh, e përcjellë me frymë të fortë, dhe bahçet më të mira i shndërroi në bahçe me pemë të hidhëta.

E këtë, si dënim sepse nuk ishin falënderues.

–

Dr. Musli Vërbani

“365 tregime për fëmijën tuaj brenda 12 muajve të vitit”