Dr. Musli Vërbani

–

Falënderojmë Allahun, i Cili i ka bërë tregimet ushqim të mendjes dhe shpirtit.

Përshëndetjet dhe selamet qofshin për Pejgamberin a.s., për familjen e tij, shokët e tij të mirë e të pastër dhe për ata që i pasojnë deri në Ditën e Gjykimit.

Besimtarë të nderuar!

Mendja dhe shpirti ushqehen siç ushqehet trupi. Mendja dhe shpirti mbushen siç mbushet trupi. Mendja dhe shpirti forcohen ashtu siç forcohet hekuri. Për këtë arsye, patjetër duhet të mësohen tregimet kur’anore dhe ngjarjet historike kur’anore me urtësi.

Tregimet kur’anore janë ushtri prej ushtrive të Allahut të Madhërishëm. Zoti i Madhërishëm, me tregimet nga jeta e pejgamberëve dhe me tregime kur’anore, forcon zemrat e besimtarëve, siç thotë: “Të gjitha këto që t’i tregojmë ty nga lajmet e pejgamberëve janë që të forcojnë zemrën tënde.” (Hud, 120)

Surja Kehf është e mbushur me mësime dhe këshilla.

Surja Kehf është një sure jashtëzakonisht prekëse dhe mbresëlënëse.

Kjo sure trajton tema të ndryshme, por temat kryesore janë katër tregime, secili më interesant se tjetri.

Surja Kehf përmbledh katër sprova me të cilat ballafaqohet njeriu:

• Sprova e fesë;
• Sprova e pasurisë;
• Sprova e diturisë;
• Sprova e pushtetit.

Në Suren Kehf janë përmendur bazat dhe themelet e të gjitha sprovave me të cilat ballafaqohet njeriu në këtë botë.

Surja Kehf fillon me tregimin e disa djelmoshave të rinj, të cilët kërkuan mbrojtje në shpellë nga sistemi shtypës i asaj kohe. Ata kërkuan strehim dhe mbrojtje për të shpëtuar nga torturat e mbretit mizor, i cili nuk u jepte mundësi të shprehnin pikëpamjet e tyre, të thonin të vërtetën dhe t’i thërrisnin njerëzit në fenë e Allahut. Si pasojë, ata u distancuan nga shoqëria e tyre.

Besimtarë të nderuar!

Sot do të flasim vetëm për sprovën e parë që trajtohet në këtë sure: sprovën e fesë, me të cilën fillon Surja Kehf.

Sprova e parë është sprova e besimit, me të cilën ballafaqohen besimtarët.

Surja fillon me sprovën e besimtarëve të cilët u sprovuan nga një diktator idhujtar dhe nga një popull pabesimtar.

Besimtarët zgjodhën të qëndrojnë në shpellë vetëm për të ruajtur besimin e tyre. Edhe ju duhet të zgjidhni ruajtjen e fesë ndaj çdo çështjeje tjetër.

Djelmoshat besimtarë u larguan nga qytetërimi antifetar vetëm për të ruajtur fenë e tyre. Ata u larguan nga degjenerimi për të siguruar besimin e tyre. Siç thotë Zoti i Madhërishëm:

“Kur djelmoshat u strehuan në shpellë e thanë: ‘O Zoti ynë, na dhuro nga ana Jote mëshirë dhe na përgatit udhëzim të drejtë në tërë çështjen tonë!’” (Kehf, 10)

Kështu pra:

Sprova e fesë është sprova më e madhe dhe më serioze.

Ruajtja e fesë është çështja më e rëndësishme dhe më prioritare.

Për këtë arsye, ky tregim është radhitur i pari në këtë sure.

Besimtarë të nderuar!

Tregimi i djelmoshave tregon për disa të rinj që ikën nga mbreti i padrejtë për të ruajtur besimin dhe fenë e tyre, dhe u strehuan në shpellë.

Mbreti kishte kërkuar nga ata që ta braktisnin fenë e tyre monoteiste.

Sot ndoshta nuk kërkohet drejtpërdrejt braktisja e fesë, por në mënyrë indirekte pengohen dhe izolohen shumë çështje që janë bazë e fesë, siç është namazi, mbulesa dhe obligimet themelore islame.

Këto çështje kanë ndikuar që:

Një besimtar, për shkak të interesave politike apo karriere, fillimisht e lë namazin.

Më pas nuk agjëron, dhe në fund mund të largohet plotësisht nga feja.

Një besimtare, për shkak të pozitës apo “emancipimit”, fillimisht nuk mbulohet, pastaj lë obligimet dhe në fund mund të distancohet nga feja.

Po ashtu:

Disa kërkojnë ndalimin e ezanit duke e quajtur ndotje akustike.

Ezani krahasohet padrejtësisht me zhurma të zakonshme.

Disa shqetësohen për çështje fetare vetëm në raste të caktuara dhe jo në mënyrë të qëndrueshme.

Besimtarë të nderuar!

Sprova e fesë shihet edhe te individë që lëkunden në qëndrimet e tyre, duke kaluar nga përkushtimi në largim dhe anasjelltas.

Për këtë arsye, Pejgamberi a.s. ka thënë:

“Shpejtoni me vepra të mira para se të vijnë sprova si nata e errët…” (Muslimi)

Besimtarë të nderuar!

Edhe disa përfaqësues, për të ruajtur pozitën e tyre, afrohen më shumë me njerëz larg fesë sesa me besimtarët e devotshëm.

Për këtë arsye, Allahu thotë:

“Përkufizoje veten me ata që e lusin Zotin e tyre mëngjes e mbrëmje…” (Kehf, 28)

Dhe:

“Mos i hiq sytë prej tyre duke kërkuar bukurinë e kësaj bote.” (Kehf, 28)

Po ashtu:

“Mos iu bind atij që zemrën e ka të shmangur nga përkujtimi ndaj Nesh…” (Kehf, 28)

Dhe në fund:

“E vërteta është nga Zoti juaj; kush të dojë, le të besojë, e kush të dojë, le të mohojë.” (Kehf, 29)

Përfundim:

Pas përmendjes së sprovës së fesë, në Suren Kehf tregohet edhe mënyra e shpëtimit:

Me besim të sinqertë;

Me falënderim dhe përkujtim të vazhdueshëm të Allahut;

Me devotshmëri dhe përkushtim;

Me vepra të mira;

Me shoqëri të shëndoshë dhe kujtim të botës tjetër.

Zoti ynë!

Na mundëso ta njohim të vërtetën dhe të veprojmë sipas saj!

Na mundëso ta njohim të pavërtetën dhe të largohemi prej saj!

Zoti ynë!

Na forco në fenë tonë;

Na e rregullo jetën tonë në këtë botë;

Na përgatit për jetën tjetër;

Na e bëj jetën të dobishme për çdo të mirë;

Na e bëj vdekjen pushim dhe shpëtim nga çdo e keqe.