Muhamed Muteveli Esh-Shaëravi Përktheu: Dr. Musli Vërbani
Hipokritët
Zemrat e shëndosha dhe të devotshme në krahasim me të tjerat
Shoqëritë ndahen në tri lloje:
Lloji i parë: Shoqëria në të cilën individët i bëjnë dëm vetes së tyre, prej nefsit i cili urdhëron në të keqe, ashtu që ai nefs e thërret në mëkat, por në këtë shoqëri ekziston edhe nefsi i bindur dhe qortues, që i ndihmon ta përmbajë veten dhe të mos bie në grackën e nefsit i cili i urdhëron në të keqe. Kështu që njeriu gjendet në dy gjendje e ato janë:
- urdhërues,
- qortues.
Shoqëria në të cilën është nefsi i bindur dhe i kënaqur, në atë shoqëri mbizotëron e mira, në atë shoqëri ka njerëz të cilët nuk janë qortues, vetëm se te ata i shikojnë individët tjerë të cilët e kanë nefsin qortues, që t’i qortojnë të tjerët për veprimet jo të mira.
Kështu pra, në këtë lloj kemi qortim të një nefsi te nefsi tjetër, për ta zgjuar nefsin qortues tek individët të cilët e kanë nefsin urdhërues për keq, kështu që vendoset drejtësia, që do të thotë se nefsi ballafaqohet me një nefs tjetër, pa pasur nevojë që të ndërhyjë ndonjë shoqëri tjetër.
Lloji i dytë: në shoqëri ekzistojnë gjithmonë nefset të cilat urdhërojnë për të keqe dhe në ta nuk ka nefse qortuese, pastaj në atë shoqëri shkon një shoqëri e mirë që Allahu nëpërmjet tyre ta dominoj të mirën dhe kështu ata i drejtojnë njerëzit për të mirë.
Lloj i tretë: është shoqëria katastrofike, ashtu që e keqja e kaplon çdo individ të shoqërisë dhe në atë shoqëri ka vetëm nefse të cilat urdhërojnë për keq dhe nuk ka asnjë nefs qortues dhe atëherë intervenon programi qiellor sepse njerëzit nuk kanë qenë në gjendje të i drejtojnë shtrembërimet e njerëzve.
Qielli intervenon atëherë kur e keqja arrin në maksimum dhe atëherë kur e keqja arrin në shkallën më të lartë, atëherë vjen e drejta dhe mos mendoni se e keqja i dorëzohet të drejtës, ajo prapë mbetet në egërsinë e vet. Në këtë periudhë e drejta ballafaqohet ose me armiq të hapur ose me armiq të fshehtë.
Fuqia e hipokrizisë
Shpirti njerëzor dëshiron të jetë i fuqishëm, mirëpo dashuria për forcën në vetvete ndryshon:
- Një pjesë mendon se shpirti forcohet vetvetiu.
- Një pjesë tjetër mendon se para se të forcohet vetvetiu duhet që ai vet ta forcojë veten e tij.
- Kemi shpirtra tjerë të cilat nuk forcohen as nga vetvetja e as nga të tjerët.
Sa i përket njeriut besimtar, ai është i fuqishëm nga vetvetja sepse i përmbahet planprogramit të Allahut të Lartmadhëruar dhe është i fuqishëm për t’u ballafaquar me stuhitë e së keqes. Brenda vetes së tij ka forcë kundër nefsit urdhërues për të keqe, ai ka forcë kundër stuhive të së keqes dhe kështu te besimtari bashkohen dy forca, mirëpo te pabesimtari ekziston vetëm një forcë, ai nuk e ka përgatitur veten që ta zbatojë planprogramin e Allahut dhe nuk është përgatitur që të ballafaqohet ndaj ftesës së të keqes.
Ekziston edhe një lloj tjetër. Nuk e forcon veten e tij dhe nuk ka forcë që ta sulmoj ftesën e së mirës.
Kështu pra, kjo kategori është e izoluar nga të dy forcat, e këta janë hipokritët.
Hipokriti nuk e ka forcuar veten e tij, për këtë arsye ai nuk mund ta pranoj ftesën e të së vërtetës sepse nefsi i tij është i keq, të cilin e ka përgatitur e keqja në mënyrë perfide, sikur hipokriti të ishte i fuqishëm për ta sulmuar ftesën e së mirës me fuqinë e tij, por jo ai nuk e ka atë fuqi, por frikohet prej së mirës dhe haptas e thotë besimin për të mirën sepse ai nuk ka forcë për t’u ballafaquar me të mirën, po ashtu, nuk ka forcë të ballafaqohet edhe me veten e tij, dhe nuk ka aftësi të ballafaqohet dhe të jetë i sigurt nga e vërteta. Hipokritët janë më të këqijtë e të dy kategorive.
Hipokritët janë më të këqij se pabesimtarët. Pabesimtari kokëfortë, haptazi dhe qartë forcën e tij të fshehtë e paraqet në mënyrë arrogante dhe nuk e fsheh, mirëpo hipokriti e fsheh forcën e tij të fshehtë me të cilën thërret. Ah sikur ta thërriste veten me atë dukuri, por ai është i padrejtë në të. Kjo është sikurse e sulmon të vërtetën në dy drejtime.
- drejtimi i parë, armën pozitive, ashtu që të vërtetën e llogaritë si armë me të cilën lufton.
- drejtimi i dytë, armën negative, kur ai nuk pajtohet me besimin e atij me të cilin e ka armën për të qëndruar në rrugën e vërtetë.
Shembull i kësaj, kur ai paraqitet me ty para armikut dhe e ka armën në dorë, e edhe ti e ke armën, pastaj ti ia merr armën atij.
Nuk thuhet, është një armë mangë, por thuhet mungojnë dy armët, sepse ti i ke dy armë dhe ai nuk ka armë. Kështu pra, fuqia e hipokrizisë dhe agresiviteti i tij është se ai vepron për të të dërguar në errësirë, ndërsa tjetrin ta ndriçon, e kjo është më e vështirë për islamin në ballafaqim me pabesimin. Për këtë arsye, ne shohim se Zot i Lartmadhëruar tre ajete ia ka kushtuar besimtarëve, dy ajete pabesimtarëve, ndërsa çështjes së hipokritëve ia ka kushtuar trembëdhjetë ajete sepse hipokrizia paraqitet në forma të shumënumërta dhe të shumëllojshme.
Esenca e hipokrizisë është e llojllojshme, as nuk është e fuqishme për të dalë në ballë dhe për ta kundërshtuar të vërtetën, dhe as nuk është ndonjë forcë e cila pajtohet dhe e beson të vërtetën, për këtë arsye çështja e saj merr dy drejtime.
Fushëbeteja e besimit
Zoti i Lartmadhëruar na ka mësuar që kur besimtari të beson në Zotin e tij, duhet të qëndron në fushëbetejën e besimit, jo vetëm të qëndron i vetmuar, por që të qëndron në fushëbetejën e besimit kundrejt pabesimit, në fushëbetejën e së vërtetës kundër të pavërtetës sepse ai e ka mbështetjen nga Zoti i Plotfuqishëm, nuk mund ta mposhtë askush asnjëherë përderisa besimtari vepron me planprogramin e Allahut.
Nëse besimtari largohet nga planprogrami i Allahut, ai do të jetë i dështuar, atëherë fuqia është në mes të njeriut dhe njeriut. Për këtë arsye, jeta e të dërguarit s.a.v.s. ka qenë bazë e thirrjes islame, që do të thotë se çdo sekuencë e cila do të ndodhë deri në Ditën e kiametit ka ndodhur në biografinë (jetën) e të dërguarit të Allahut s.a.v.s. Zoti i Lartmadhëruar ka dëshiruar që t’i mësoj muslimanët me praktikën e Muhamed bin Abdullahut dhe me jetën e tij.
Shembull, në luftën e Uhudit, muslimanët kanë pësuar disfatë. Në aspekt të jashtëm të gjithë muslimanët kanë pësuar disfatë, por në realitet, ata të cilët kanë pësuar disfatë janë muslimanët të cilët nuk kanë vepruar me planprogramin Islam. Islami nuk ka fituar nga shkaku se disfata është si rezultat i kundërshtimit të urdhrave të të dërguarit të Allahut. Si do të ishte gjendja po që se ata do të fitonin edhe duke e kundërshtuar të dërguarin e Allahut? Zoti i Lartmadhëruar thotë (komentim): Keni kundërshtuar, për këtë arsye keni humbur. Keni kundërshtuar, për këtë arsye keni dështuar. Kësisoj mbetet orientimi i shpirtrave të besimtarëve në drejtim të të dërguarit të Allahut.
Qeverisësit e tokës
Zoti i Lartmadhëruar ka paraparë:
- çështje të Kur’anit të cilat lexohen;
- çështje të Kur’anit të cilat shkruhen;
- çështje të Kur’anit të cilat përsëriten në adhurim dhe namaz. U lexohet njerëzve dhe mësohen përmendësh për Allah.
Allahu, këto çështje nuk i ka lënë që të jenë absolute. Në realitet, në kosmos këto çështje mund të bien ndesh me njëra-tjetrën. Kur Zoti i Lartmadhëruar e parasheh një çështje prej çështjeve, pastaj vjen momenti që të bëhet realitet dhe bien ndesh ato çështje, atëherë në shpirtrat e besimtarëve do të ndodhte çështje poshtëruese. Për këtë arsye, kur Zoti i Lartmadhëruar thotë:
“Dhe padyshim se ushtria jonë triumfon ndaj tyre.” (Saffat : 173)
…e shohim se çështja e Kur’anit patjetër duhet të ndodhë sipas ligjeve të natyrës, ashtu që të përputhet me çështjen e Kur’anit. Përderisa këtë e ka thënë Zoti i Lartmadhëruar, atëherë shiko mirë në betejë se cila është ushtria islame e cilët janë armiqtë e tyre. Nëse triumfojnë muslimanët, dije se ata kanë qenë ushtri e Allahut. Nëse pësojnë disfatë, atëherë dije se fjala e Allahut është e vërtetë: “Dhe padyshim se ushtria jonë triumfon ndaj tyre.” (Saffat : 173) Kjo nga shkaku se kur ata (muslimanët) janë zhveshur (nga islami) janë shpërbërë nga rreshtimi i rreshtimit të ushtrisë së Allahut, për këtë kanë pësuar disfatë.
Çështja është e qartë sepse besimtari kur të ballafaqohet me të keqen e së padrejtës ai duhet ta ketë parasysh se ai nuk ballafaqohet i vetëm, por vepron dhe mbështetet në Allahun. Mbështetja në Allahun nënkupton se ai vepron një vepër dhe mbështetet, për këtë arsye, për ata të cilët qeverisin në tokë, Zoti i Lartmadhëruar thotë:
“Ne e kemi bërë që të jetë qeverisës në tokë dhe për çdo çështje i kemi dhënë shkaqe.” (El-Kehf : 84)
A mos Zoti i Lartmadhëruar e ka përkufizuar çështjen jashtë shkaqeve? Jo! Përkundrazi, në ajetin në vazhdim thotë:
“Dhe ai i pasoi shkaqet.”
Përpos kësaj, shikoje situatën kur islami ishte në Medine dhe se si ishte aty çështja e hipokrizisë.
Dr. Musli Vërbani 